En Mudhal Naayagan

தொட்டிலாய் என்னை தூக்கி ஆடும்

தோள்கள் வேண்டுமே

முத்தமாய் என்னை குத்தும் மீசை

வேண்டும் மீண்டுமே

கனவென நம்பி எழுவேனே

நீ கண்முன் தோன்ற வேண்டுமே

கடவுளை போல எங்கேயும்

எனை விட்டு போன வானமே

உயிரென உன்னை காணாமல்

என் உலகம் நின்று போகுமே

ஒரு முறை என்னை கை தூக்கி

பின் போனால் கூட போதுமே

Lifting me up like a cradle

I yearn for those swaying shoulders again

Pricking me affectionately with kisses

I want that mustache back once more

Believing it was a dream, I will wake up

You must appear right before my eyes

Omnipresent everywhere like God

Oh sky that left me behind

Without seeing you as my life force

My entire world will come to a standstill

Just lift me up with your hands once

Even if you depart after that, it is enough

வேர்வையில் புள்ளி வைத்து

என்னை கோலம் ஆக்கினாய்

மேல் விழும் பாரம் எல்லாம்

நீயே நின்று தாங்கினாய்

நடை வண்டியாகும் விரல் எங்கே

என் வழி துணையாக வேண்டுமே

அரவணைப்பாகும் குரல் எங்கே

அதை மீண்டும் கேட்க தோன்றுமே

பகை என உன்னை பார்த்தேனே

உன் பாசம் பார்க்கவில்லையே

சிதையினில் வீழும் பறை நானும்

உன் நிழலில் வாழும் பிள்ளையே

By placing dots with your sweat

You drew me into a complete kolam pattern

All the heavy burdens falling upon us

You stood up and endured them all yourself

Where is that finger that served as my walking wagon?

It must accompany me as my guide along the path

Where is that comforting, embrace-like voice?

I long to hear it once again

I viewed you as my enemy

I failed to see the warmth of your love

I am a stone falling into the funeral pyre

Yet I remain the child living under your shadow