Bimbam Engum Neethaane

வாசலில் விழுந்த வெளிச்சத்தை போல

எனக்குள் உன் வரவே

வாடிய வேளை உன் முகம் கண்டாள்

ஆயிரம் பொன் நகையே

பிம்பம் எங்கும் நீதானே

மன்மத கானம் நீ தானே

என் பக்கதில் வெட்கத்தில்

நான் வாழும் சொர்க்கத்தில்

எங்கேயும் நீதானே

உன்னை நானும் ரசித்த நேரம்

எந்தன் கன்னம் பருக்கள் பூக்கும்

வைரம் இதுவே

எந்தன் வாழ்வில் மொத்தமாக

அள்ளி கொடுப்பேன் இன்பமாக

உனக்கே தருவேன்

வார்த்தைகளில் நான் சொல்ல

எழுத்துக்கள் இல்லை

விழி வழி நான் சொல்வேன் உயிரே

பிம்பம் எங்கும் நீதானே

நெஞ்சம் உந்தன் இடம் தானே

நான் நின்றாலும் பார்த்தாலும்

நடந்தாலும் சிரித்தாலும்

என்னுள்ளே கண்டேன் நானே

மாலைப் பொழுது வீசும் காற்று

பணியாய் தூவும் உன்னைப் பார்த்து

நனைந்தேன் உறைந்தேன்

உந்தன் மௌனம் வசியமாக

என்னை இழுக்கும் காந்தமாக

மனமே மகிழ்வேன்

வார்த்தைகளில் நான் சொல்ல

எழுத்துக்கள் இல்லை

விழி வழி நான் சொல்வேன் உயிரே

பிம்பம் எங்கும் நீதானே

நெஞ்சம் உந்தன் இடம் தானே

நான் நின்றாலும் பார்த்தாலும்

நடந்தாலும் சிரித்தாலும்

என்னுள்ளே கண்டேன் நானே